เรื่องมันเกิดเมื่อคืนนั้น คืนที่เราออกไปเที่ยวแสงสีตามประสาคนรักสนุก เราเฝ้าเป็นห่วง เฝ้าถามไม่ได้ว่าอยู่ที่ไหน ทำอะไรอยู่ รถติดมากมั้ย แล้วค่ำคืนก็เลยผ่านไป ในที่สุดก็เจอกันจนได้ แล้วก็มัวเมากับแสงสี เสียงเพลง แต่ว่าในใจมันเงียบงันมาก เพราะว่าสิ่งที่เราได้เคยรับรู้จากคำพูดมัน กับสิ่งที่มันทำอยู่ตอนนี้มันคนละอย่างกันเลยนะ เอาเป็นว่าตอแหลกับกูนะมึง อยากจะกรี๊ดออกมาดังๆว่า ว่าเราโง่อีกแล้วนะ โง่ซ้ำๆอีกแล้วนะ ทำไมเราถึงได้ทำตัวเหี้ยๆให้มาเจ็บใจตัวเองอีกแล้วนะ หลังจากคืนนั้น กลับมาบ้าน นอนคิดว่าก็ดีแล้ว จะได้ไม่คิดไรไปข้างเดียว มันขาดสะบั้นลงทันทีแล้วนะ จบแล้วนะ หยุดแล้วนะ เข้าใจแล้วว่าเราทำตัวเองอีกแล้ว
อยู่คนเดียวก็ดีอยู่แล้วนะ
อย่าคิดเลยว่าใครจะจริงใจด้วย มันจะเสียความรู้สึกเมื่อไม่ถูกตอบสนอง
บัดซบเอ้ย !!!! ชีวิตมันก็เหี้ยอย่างนี้แหละ
โอเคนะค่ะ (-_-)